Kompozycja nawiązuje pod względem stylistycznym do płócien Camille Pissaro, malowanych delikatnymi pociągnięciami pędzla, w rozbielanej szaro niebieskawej tonacji, z subtelnymi plamami czerwieni. Rozmywająca kontury mgiełka nadaje całości przedstawienia lekkości i ulotnej atmosfery paryskiej ulicy rozedrganej tysiącem kształtów i odcieni.

Obraz stwarza wrażenie rozmytego jakby kontury zadrżały pod wpływem niezidentyfikowanych sił i lekko się przesunęły względem siebie stwarzając rozwibrowanie czy rozmglenie całości.

Romantyczna atmosfera staromiejskiej ulicy z rzeką i kamiennym mostkiem przywodzi na myśl dziewiętnastowieczne opisy miasta rządzącego się własnymi zasadami i rozrastającego się na niezdefiniowanych założeniach deleuzjańskiego kłącza.