Teofil Ociepka malować zaczął około 1927 r. z polecenia i namowy Hohmanna. Po krytyce jego prac, która spotkała go ze strony prof. Tadeusza Dobrowolskiego w 1930 zaprzestał prób malarskich. Do twórczości powrócił prawdopodobnie przed II wojną lub podczas jej trwania. Pozwoliło to na zorganizowanie w 1948 indywidualnej wystawy w Warszawie. Malarstwo swoje traktował jak boże posłannictwo, stąd starał się przedstawiając w nim tematykę absolutną, w tym walki Dobra ze Złem. Do ideologii różokrzyżowców nawiązuje symbolika obrazów związanych z Saturnem, jego wyimaginowaną florą i fauną. W początku lat 50. aby być choć trochę w zgodzie z panującą ideologią interpretowano je jako krajobrazy ery palezoicznej.

 

W późniejszym okresie jego prace nawiązują do baśni, legend, życia górników. Charakteryzują się bogactwem wyobraźni i jaskrawą, bogatą kolorystyką. Tematyka jego dzieł, zwłaszcza przed 1956, przysparzała mu kłopotów jako nie przystająca do kanonu socrealizmu.

 

Nad brzegiem morza w prehistorycznym pejzażu wyleguje się potężny smok kształtem przypominający krokodyla pokrytego białą łuską. Rozchyliwszy najeżoną ostrymi zębami paszcze wpatruje się w morze, pozostając w pozie wyczekiwania. Na pierwszym planie falują pod wpływem wiatru egzotyczne rośliny. Głównym elementem wertykalnym jest potężne drzewo przypominające kształtem dąb. Ociepka przedstawia rajską wyspę strzeżoną przez groźnego stwora jako synonim utraconego raju, do którego powrót jest niemożliwy, a przez to jeszcze bardziej upragniony i wytęskniony. Rozwibrowana wielością form i kompozycja przywodzi na myśl przedstawienia rajskiego ogrodu- edenu z którym łączyć można postać smoka- diabła. Brak w nim postaci Adama i Ewy, tak jakby ich obecność kompensowana była spojrzeniem widza znajdującego sie centralnie “przed kadrem”.